ความอยากรู้อยากเห็นมักเริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ เสียงที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ประตูที่ปิดอยู่ หรือสถานที่บางแห่งที่ยังไม่เคยเข้าไป บางครั้งสิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้ก็พาเราออกจากพื้นที่ที่คุ้นเคย ไปพบโลกและประสบการณ์ใหม่ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

          สำหรับมารี เลนนอกซ์ เด็กหญิงจากวรรณกรรมคลาสสิก ในสวนลับ (The Secret Garden) ความสงสัยค่อย ๆ กลายเป็นแรงพาเธอออกสำรวจโลกที่อยู่รอบตัว จนพบว่าหลังประตูบางบานมีทั้งสถานที่ ผู้คน และเรื่องราวที่รอให้เธอเข้าไปทำความรู้จัก

          “มารี เลนนอกซ์” เด็กหญิงผู้สูญเสียพ่อแม่และปิดล็อกหัวใจตัวเองไว้หลังความโศกเศร้า เมื่อต้องย้ายมาอยู่ในคฤหาสน์อันเงียบเหงา เธอกลับพบกับเสียงร้องไห้ปริศนา กุญแจหนึ่งดอก และสวนลับที่ถูกทิ้งร้าง สิ่งเหล่านี้จุดประกายความสงสัยให้มารีค่อย ๆ ก้าวออกจากพื้นที่เดิมของตัวเอง เธอเริ่มฟื้นฟูต้นไม้ที่แห้งแล้ง พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ค่อย ๆ เกิดขึ้นภายในใจ

          สำหรับเรื่องนี้ “แดนมหัศจรรย์” จึงอาจเป็นพื้นที่ที่เรายังไม่เคยรู้จัก และความอยากรู้อยากเห็นคือสิ่งที่พาเราเข้าไปพบมัน

          มารี เลนนอกซ์ ไม่ใช่เด็กหญิงที่น่ารักหรือชวนให้อยากเข้าใกล้ เธอเติบโตมาในประเทศอินเดียท่ามกลางความเหินห่างของพ่อแม่ ความโดดเดี่ยวตั้งแต่เด็กหล่อหลอมให้มารีกลายเป็นเด็กขี้โรค บูดบึ้ง เอาแต่ใจ และฉุนเฉียวง่าย  ที่พฤติกรรมนี้กลายเป็นเกราะป้องกันตัวที่เธอสร้างขึ้น จนใคร ๆ ต่างเรียกเธอว่า “คุณหนูมารีขวางโลก”  

          จุดเปลี่ยนที่พลิกชีวิตของมารีเริ่มขึ้นจากสิ่งเล็ก ๆ อย่างความอยากรู้อยากเห็น จากเสียงปริศนา ห้องที่ถูกปิด และเรื่องราวที่ไม่มีใครยอมบอก ความสงสัยเหล่านี้ค่อย ๆ ทำให้เด็กหญิงที่เคยเฉยชาต่อสิ่งรอบตัวเริ่มอยากออกไปค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง  

          เมื่อมารีถูกส่งมาอยู่ในคฤหาสน์มิสเซลธ์เวท สถานที่อันกว้างใหญ่ อึมครึม และเต็มไปด้วยบรรยากาศน่ากลัว เสียงลมพัดผ่านทุ่งมัวร์และ "เสียงร้องไห้ปริศนา" ในยามค่ำคืน กลับกลายเป็นชนวนเหตุสำคัญที่จุดประกายความสงสัยในใจเด็กหญิง ความอยากรู้ว่า เสียงนั้นเป็นของใคร และอะไรซ่อนอยู่หลังประตูที่ถูกปิดตาย ผลักดันให้มารีก้าวข้ามพื้นที่แห่งความกลัว ออกสำรวจโลกใบใหม่ที่เธอไม่เคยรู้จัก ความสงสัยนี้ไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่มา
ของเสียงร้องไห้ แต่มันขยายตัวกลายเป็นความสนใจต่อสิ่งรอบตัวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน   

                              “ได้ยินเสียงใครร้องไห้ไหม” มารีถาม

                    “นั่นไง ฟังซี เสียงอยู่ข้างในนี้ ในบ้านนี่เอง ในทางเดินหน้าห้องยาวด้านโน้น”

                              “เสียงคนร้องไห้จริง ๆ ด้วย แล้วก็ต้องไม่ใช่เสียงผู้ใหญ่”

                               (ในสวนลับ, ฟรานเซส ฮอดจ์สัน เบอร์เน็ตต์, เนื่องน้อย ศรัทธา, หน้า 50)

ภาพประกอบโดย Adelina Lirius จาก The Secret Garden, HarperCollins Children’s Books, 2020 p. 25 

          ถึงแม้สาวใช้จะบอกเธอว่านั่นเป็นแค่เสียงลม ไม่ก็เสียงเด็กรับใช้ด้านล่างที่กำลังทรมานจากการปวดฟัน แต่มารีก็ไม่เชื่อ ในใจของเธอบอกว่ามันต้องมีอะไรที่ประหลาดกว่านั้นแน่ ๆ  มารีไม่ยอมปล่อยความสงสัยนั้นไปง่าย ๆ ยิ่งไม่มีใครให้คำตอบ ความอยากรู้ก็ยิ่งพาเธอสังเกตสิ่งรอบตัวมากขึ้น และเริ่มออกค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง  

          “มารีนึกขึ้นได้ว่าคฤหาสน์นี้มีห้องตั้งร้อยห้องล้วนปิดประตูอยู่

ทำให้เกิดอยากรู้ว่าทุกห้องใส่กุญแจหรือเปล่า พอจะเปิดประตูได้หรือไม่

ถ้าเปิดได้เปิดเข้าไปแล้วจะพบอะไร จะมีตั้งร้อยห้องอยู่จริง ๆ หรือ”

                                              (ในสวนลับ, ฟรานเซส ฮอดจ์สัน เบอร์เน็ตต์, เนื่องน้อย ศรัทธา, หน้า 54) 

ภาพประกอบโดย Adelina Lirius จาก The Secret Garden, HarperCollins Children’s Books, 2020 p.16 

          ตรงนี้เองที่การเปลี่ยนแปลงของมารีค่อย ๆ เริ่มขึ้น ความอยากรู้เกี่ยวกับประตูทั้งร้อยห้อง คือสัญญาณแรกที่บอกว่าหัวใจที่เคยเหี่ยวเฉาของมารีเริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง จากเด็กหญิงผู้บูดบึ้งและเฉยชาต่อทุกสิ่ง กลายเป็นคนที่เริ่มตั้งคำถาม มองหาความจริง และกล้าที่จะผลักประตูแต่ละบานเพื่อค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง

          ความอยากรู้อยากเห็นจากเสียงร้องไห้ปริศนาและประตูที่ถูกปิดตาย ได้นำพาเธอไปพบกุญแจที่เปิดประตูเข้าสู่ "สวนลับ" ที่ถูกทิ้งร้าง การกล้าเผชิญหน้ากับสิ่งที่ชวนสงสัยทำให้มารีต้องเริ่มเรียนรู้และปรับตัวเข้าหาโลกใบใหม่ เธอเริ่มหยิบจอบ พรวนดิน และสัมผัสกับผืนดินและสายลม สภาพร่างกายที่เคยอ่อนแอค่อยๆ แข็งแรงขึ้น พร้อมๆ กับสภาพจิตใจที่ได้รับการเยียวยาจากการฟื้นฟูธรรมชาติรอบตัว ยิ่งไปกว่านั้น ความอยากรู้อยากเห็นยังพาเธอไปพบกับคอลลินเจ้าของเสียงร้องไห้ปริศนานั้น ซึ่งกลายเป็นมิตรภาพสำคัญที่ช่วยเปลี่ยนชีวิตของทั้งคู่
ไปตลอดกาล

“ฉันดีใจจริง ๆ ที่เรามา” คอลลินพูด

“ไม่เคยรู้เลยว่าฉันอยู่ในบ้านที่มีขนาดใหญ่โตแและแปลกขนาดนี้

ฉันชอบมันแฮะ ทีนี้วันไหนฝนตก เรามาค้นดูกันอีกนะ

ยังมีซอกมุม สิ่งแปลก ๆ ให้ดูอีกแยะ”

  (ในสวนลับ, ฟรานเซส ฮอดจ์สัน เบอร์เน็ตต์, เนื่องน้อย ศรัทธา, หน้า 281)

ภาพประกอบโดย Adelina Lirius จาก The Secret Garden, HarperCollins Children’s Books, 2020 p.31 

          หลังจากมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น หัวใจของเด็ก ๆ ก็กลับมาเบ่งบานและมีชีวิตชีวาอีกครั้ง พวกเขาต่างเฝ้ารอวันที่จะได้ออกไปผจญภัยด้วยความตื่นเต้น ความมืดมนและความเจ็บปวดที่เกาะกุมในจิตใจถูกชะล้างไปพร้อมกับสายฝน  เหลือเพียงแค่ความอยากรู้อยากเห็น เส้นทางอิสระในการเติบโตท่ามกลางความลับอันกว้างใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ 
          เรื่องราวของมารีทำให้เห็นว่า ความกลัวและสิ่งที่ไม่คุ้นเคยอาจกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการค้นพบได้ เมื่อเราเลือกมองมันด้วยความสงสัยแทนการหลีกเลี่ยง “ความอยากรู้อยากเห็น” จึงทำหน้าที่คล้ายกุญแจที่พาเราเข้าไปสำรวจพื้นที่ใหม่ ๆ และบางครั้ง หลังประตูที่ยังไม่เคยเปิด ก็อาจมีบางสิ่งรอให้เราเข้าไปทำความรู้จัก
          การดูแลสวนลับค่อย ๆ เปลี่ยนทั้งพื้นที่และผู้คนที่อยู่ในนั้น มารีแข็งแรงขึ้น เริ่มมีเพื่อน สนใจสิ่งรอบตัว และเปิดรับโลกที่กว้างกว่าเดิม ขณะที่สวนซึ่งเคยถูกทิ้งร้างก็ค่อย ๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้ง การเปลี่ยนแปลงของมารีจึงค่อย ๆ เติบโตไปพร้อมกับต้นไม้ ดิน และผู้คนที่เธอได้พบระหว่างทาง
          ในสวนลับ (The Secret Garden) จึงพาเราไปพบ Wonderland ในอีกแบบหนึ่ง พื้นที่ที่ยังไม่เคยรู้จัก คำถามที่ยังไม่มีคำตอบ และความรู้สึกอยากรู้ว่าหลังประตูบานหนึ่งมีอะไรอยู่  บางครั้ง แดนมหัศจรรย์อาจเริ่มต้นจากเพียงความสงสัยเล็ก ๆ แบบนั้นเอง